12 - اجازهء شهيد ثانى به شيخ حسين بن عبد الصمد عاملى در سال 941 . 13 - اجازهء شيخ حسن فرزند شهيد ثانى كه متن آن بسيار مفصل است . 14 - اجازهء شيخ احمد بن نعمة اللّه بن خاتون به مولا عبد اللّه شوشترى . سال 988 . 15 - اجازهء شيخ محمد بن احمد بن نعمة اللّه بن خاتون به سيد ظهير الدين همدانى در سال 1008 . 16 - اجازهء علامهء مجلسى اول به شاگردش آقا حسين خوانسارى در سال 1062 . 17 - اجازهء مفصّل علامهء مجلسى اول به فرزندش علامه مجلسى دوم در تاريخ 1068 . 18 - اجازهء شيخ صالح بن عبد الكريم به مولا محمد هادى فرزند محمد تقى شولستانى در سال 1080 . 19 - اجازهء مجلسى دوم به سيد ميرزا ابراهيم نيشابورى در تاريخ 1088 . 20 - اجازهء علامهء مجلسى به سيد نعمة اللّه جزايرى در تاريخ 1096 . و اجازات ديگر . بالاتر از تمام اين دلايل ، تصريحات شريف رضى است كه خود در كتابهايش بدان حواله كرده است ، مثلا در جزء پنجم تفسير خود 167 مىگويد : كسى كه مايل است تاريخ اين موضوع را كه بدان اشاره كرديم بداند ، بايد در كتاب ديگرمان به نام نهج البلاغه مطالعه و دقت كافى نمايد ، همان كتابى كه گزيدهء سخنان امير المؤمنين عليه السّلام را در آن جمع آورده‌ايم و مشتمل بر سه باب است در فنون مختلف معانى و رشته‌هاى پراكندهء سخن از خطبه‌ها و نامه‌ها گرفته تا مواعظ و حكم و كلمات قصار . و در كتاب المجازات النبوية « 1 » 223 مىگويد : اين مطلب را در كتاب ديگرمان موسوم به نهج البلاغه ياد كرده‌ايم ، همان كتابى كه برگزيدهء تمام سخنان آن سرور را در آن گرد آورده‌ايم . همو در المجازات النبوية 41 گويد : اين معنى را در كتابمان نهج البلاغه ايراد كرده‌ايم .

--> ( 1 ) . اينكه المجازات النبوية تأليف رضى است ، مورد اتفاق و پذيرش همگان است .